Kimsesizlerin değil herkesin acısı

Önce DNA örnekleri ve parmak izleri alınıyor. Fotoğrafları çekiliyor. Vücutlarında bir dövme veya sonradan teşhise esas olabilecek belirgin izler varsa onlar da fotoğraflanıyor. Bütün bu bilgiler kayda geçiriliyor. Ardından da iş makinelerinin kazdığı mezarlara defnediliyorlar.

İSİM DEĞİL NUMARA...

Mezarlarda isim yok. Sadece numaralar var. Bazılarından geriye kalan atkı, başörtüsü gibi eşyaları da mezar taşı yerine kullanılan tahtalara sarılmış. Definden önce cenaze namazları da kılınıyor. Mezarlık etrafında yakınlarının cenazesini teşhis edebilmek umuduyla bekleyen depremzedeler de var.

 

SAVCILARIN KONTROLÜNDE

Bu bölgede maskesiz dolaşılmıyor. Giriş çıkışlar askerlerin kontrolünde. Vücut bütünlüğü olmayan, ceset parçaları da ayrı bir noktada toplanıyor. Bütün işlemler savcıların gözetiminde. Tutanaklar tutuluyor, raporlar yazılıyor. 100’e yakın adli tıp uzmanı hekim, uzman teknisyenleriyle birlikte görev yapıyor. Kimliklendirme ve diğer işlemler bu ekip tarafından yürütülüyor. Adli Tıp Kurumu’nun devlet hastanesi yakınınında yeni yaptırılan bir binası var. 3 katlı bina herhangi bir hasar görmemiş. Adliye içindeki şubenin önümüzdeki ay buraya taşınması planlanıyordu. Şimdi bu süreç erkene alındı, önümüzdeki hafta yeni binaya geçilecek.

HÜZÜN VE SONSUZLUK

Mezarlığa sessiz bir çığlığı andıran derin bir hüzün hâkim. Arada çevreden gelen hıçkırık ve feryatlar da duyuluyor. Mezar kazan iş makinelerinin gıcırtılarına cenaze namazlarından yükselen dualar karışıyor. Ambulanslar ve cenaze araçlarıyla sürekli yeni cenazeler geliyor. Mezarlık sonsuz bir ölüm tarlası gibi sürekli çoğalarak büyüyor. Hatay’da enkazlardan sonraki en taze kederler burada. Depremin vurduğu bedenler toprakla burada buluşuyor.